Eksters en het Vredenburg

Gemakzuchtige journalistiek

Kees van Oosten reageert via deze ingezonden brief op een krantenartikel van journalist René Cazander in het AD/UN waarin hij de uitgestelde kap van vier populieren bij het Vliegeniersmonument in Zuilen vergelijkt met de ‘vertragingen’ in het Stationsgebied. Die zou zijn opgetreden in 2007 toen platanen op het Vredenburg niet gekapt mochten worden van de rechter. Volgens het artikel zouden bezwaarmakers tegen de kap hebben gezorgd voor 10 maanden vertraging en een fikse financiele schade. Van Oosten zegt dat daar niets van klopt en baalt van het gemak waarmee journalisten vaak klakkeloos persberichten en woordvoering van de gemeente overschrijven. Zijn stelling: “In dictaturen voeren journalisten strijd om het publiek naar waarheid te kunnen voorlichten, in ons democratische Nederland eten gemakzuchtige journalisten vrijwillig uit de hand van gemeentelijke voorlichters en wethouders.” (Deze inleiding is overgenomen van DNU.nu)

Aan Rene Cazander,

Op 18 maart schreef jij in het AD dat een ekster er 3 jaar geleden voor gezorgd heeft dat (a) de kapvergunning voor de platanen op het Vredenburg door de rechtbank werd afgekeurd en (b) dat dat 10 maanden vertraging en dus miljoenen schade heeft opgeleverd. Je hebt mij inmiddels laten weten dat dat van die ekster “een fout in het archief” van het AD is. Maar daarmee is voor mij de kous nog niet af, want op die ‘vertraging’ en die ‘miljoenenschade’ ga je niet in.

Ik heb me nog het meest geergerd aan de berichtgeving als zouden juridische procedures die ik gevoerd heb voor vertraging hebben gezorgd. Als je de moeite zou nemen om even te kijken wanneer de bouwvergunning voor het muziekpaleis en het winkelgebouw is verleend (wat toch het minste is wat van een journalist verwacht mag worden), dan zie je meteen dat vertraging ontstaat tijdens de voorbereiding van het besluit en niet door het instellen van bezwaar of beroep. Ik heb de gemeente notabene via de rechtbank moeten dwingen om eindelijk het besluit op bezwaar winkelgebouw te nemen.

Ik zet de feiten maar weer een keer op rijtje. Corio heeft op 2 augustus 2006 een vrijstellingsverzoek ingediend. Dat heeft pas ter visie gelegen vanaf 7 februari 2007 (een half jaar later dus). Voor de beantwoording van de zienswijzen heeft de gemeente vervolgens de tijd genomen tot 5 juni 2007 (5 maanden dus). Gelet op de zeer magere inhoud van de beantwoording zou een normaal mens dat in een paar dagen kunnen produceren. Het definitieve vrijstellingsbesluit dateert van 6 mei 2008 (de bouwvergunning werd op 13 juni 2008 bekendgemaakt). Tussen de datum waarop het vrijstellingsverzoek werd ingediend en de bouwvergunning is verleend zitten dus alles bij elkaar 22 maanden. Dat is onnodig lang, maar bezwaarmakers hebben daar geen enkele invloed op. Dat het verzoek niet binnen een jaar is afgehandeld ligt dus voor 100% aan de gemeente zelf.

Zoals een ervaren journalist zoals jij behoort te weten heeft het maken van bezwaar geen schorsende werking. Met andere woorden Corio had op 13 juni 2008 kunnen gaan bouwen. Corio had zich immers door het bezwaar dat ik op 18 juni 2008 namens het BOCP, SSLU en SZOU heb gemaakt, niet van het bouwen hoeven laten weerhouden. Corio besloot echter om niet aan de gang te gaan. Voor de behandeling van een bezwaar staan hooguit 10 weken. De gemeente had dus uiterlijk 28 augustus 2008 een besluit op bezwaar moeten nemen. De gemeente liet de boel zoals gewoonlijk echter sloffen. Op 15 november 2008 heb ik beroep ingesteld wegens het niet tijdig nemen van het besluit op bezwaar en de rechtbank verzocht de gemeente te dwingen dat besluit op bezwaar eindelijk te nemen. Op 22 december 2008 heeft de rechtbank dat beroep behandeld en de gemeente de toezegging afgedwongen dat het besluit op bezwaar in de tweede week van januari 2009 genomen zou worden. Het werd op 13 januari 2009. Tussen 18 juni 2008 en 13 januari 2009 zitten 7 maanden, terwijl een besluit op bezwaar dus binnen uiterlijk 10 weken moet worden genomen. Maar nogmaals: Corio had helemaal niet hoeven wachten op het besluit op bezwaar en had op 13 juni 2008 gewoon kunnen beginnen met de bouw.

Zodra de gemeente eindelijk het besluit op bezwaar had genomen heb ik meteen beroep ingesteld (15 januari 2009). Dat beroep is behandeld op 27 februari 2009. Omdat de gemeente zijn zaakjes weer niet op orde had, was een tweede zitting nodig. Die vond plaats op 23 maart 2009. De rechtbank had vervolgens tot 11 juni 2009 nodig om tot een uitspraak te komen. Dat ze op de rechtbank (net als bij de gemeente) niet vooruit te branden zijn, dat kan je de bezwaarmakers niet kwalijk nemen. Maar nogmaals: Corio had vanaf 13 juni 2008 gewoon kunnen bouwen, beroep of geen beroep. Op 12 juli 2009 heb ik hoger beroep ingesteld, maar ook het instellen van een hoger beroep heeft geen schorsende werking. Toen Corio op 29 oktober 2009 aankondigde op 1 december 2009 met de bouw te zullen beginnen heb ik diezelfde dag een verzoek voorlopige voorziening gedaan. Op 1 december 2009 werd het verzoek afgewezen: Corio kon dus, zoals zij zich had voorgenomen, op 1 december 2009 aan de gang. Tot op heden heb ik echter geen bouwactiviteiten waargenomen. Ga kijken en je ziet dat het nog een grote modderput is. Er zijn inmiddels (sinds de uitspraak van 1 december 2009) al weer bijna 4 maanden verstreken.

Kortom: dat sinds het aanvragen van de vrijstelling voor het winkelgebouw op 2 augustus 2006 nog niets gebouwd is, is te wijten (1) aan de eindeloze ambtelijke voorbereiding van besluiten en (2) aan het feit dat Corio sinds 13 juni 2008 mag bouwen (dat er dus geen enkele juridische belemmering is om te beginnen) maar dat om de een of andere reden (nog steeds) niet doet. Misschien ziet Corio het gelet op de crisis helemaal niet meer zitten en hoopt ze in stilte dat de Raad van State het hoger beroep gegrond verklaard. Een andere reden waarom Corio nog steeds niet begonnen is kan ik niet bedenken. Het moet in elk geval duidelijk zijn, dat de vertraging in de bouw van het winkelgebouw niets, maar dan ook niets, te maken heeft met het bezwaar en het beroep, want Corio kan immers al sinds 13 juni 2008 aan de slag. Het Winkelgebouw had al klaar kunnen zijn!

Waarom beweert wethouder Janssen dan regelmatig dat het allemaal de schuld is van de bezwaarmakers? Dat zou jij als journalist moeten kunnen doorzien. Denk jij nu echt dat Janssen als reden geeft “dat komt omdat ik een wethouder van niets ben, die niet in staat is om zijn ambtenaren aan het werk te zetten”? Toch is d¡t de reden. Er is geen regie in het Stationsgebied en de puinhoop wordt steeds groter. Maar wat doe je dan als je daar als wethouder op wordt aangesproken door partijgenoot Balkendende of door de pers? Dan veeg je je straatje schoon met het argument dat het allemaal aan die kritische burgers ligt die alles traineren, wat de gemeenschap vele miljoenen kost. Zo doet elke politicus en bestuurder dat toch? En met die lulkoek daar komen onze bestuurders mee weg, want een de gemeenteraad en journalisten als jij zijn te beroerd om zich in de feiten te verdiepen en de data op te zoeken. Komt het niet in jullie op om aan Wolfsen te vragen waarom de behandeling van een bezwaar 7 maanden duurt, terwijl daar hooguit 10 weken voor staan? En waarom vraag je niet aan Corio: ‘waarom zijn jullie niet op 13 juni 2008 begonnen, terwijl niets jullie daarvan weerhield’? Jullie geven er de voorkeur aan braaf op te schrijven wat die 150 voorlichters van de gemeente jullie op de mouw spelden. En dat is dat alle vertraging de schuld is van die vervelende bezwaarmakers.

Gemakzuchtige, waardeloze maar vooral onverantwoordelijke journalistiek. Terwijl de journalistiek de macht kritisch behoort te volgen, worden maar al te vaak de borrelpraat van politici en de propagandapraatjes van gemeentelijke voorlichters in de krant en op de televisie gereproduceerd. Jullie laten je voor het karretje van het gemeentebestuur spannen. Deze gemakzuchtige onkritische journalistiek draagt er belangrijk aan bij dat mensen tegenwoordig bang moeten zijn de volkswoede over zich af te roepen als ze tegen de besluiten van de overheid durven in te gaan of fouten van de overheid aan de kaak stellen. In dictaturen voeren journalisten strijd om het publiek naar waarheid te kunnen voorlichten, in ons democratisch Nederland eten gemakzuchtige journalisten vrijwillig uit de hand van gemeentelijke voorlichters en wethouders.

Schande.

Kees van Oosten
www.vrijepers.info

Geef een reactie